Geschiedenis

De geschiedenis van het Whippet Straight racen

De whippet zoals wij die kennen is  zoals veel hondenrassen een relatief jong ras, dat door de mijnwerkers en fabrieksarbeiders in Noord Engeland werd gefokt. Het was van oorsprong een kleine zichtjager op konijn, die werd ingezet om af en toe een stukje vlees op tafel te krijgen.

Rond 1850 werd het snapdog coursing met whippets en het wedden erop erg populair; zij werden in een afgesloten terrein losgelaten op een konijn of rat. De hond die het diertje het snelst wist te grijpen en doden was de winnaar. Whippets werden op een dag soms wel dertig keer de arena ingestuurd en hadden baat bij zowel snelheid als uithoudingsvermogen en felheid. Deze eigenschappen werden verkregen door in de fokkerij naast windhonden ook terriërs te gebruiken. De gegoede burgerij keek erg neer op deze sport en uiteindelijk werd het verboden. Na dit verbod vond men een alternatief vermaak in de vorm van het rennen.

De eerste vorm van rennen met whippets was het rag racing, rond 1880. Whippets werden bij nek en staartaanzet vastgehouden en na het startschot met een pistool met een grote zwaai zo ver mogelijk door hun slipper (starter) gelanceerd, in de richting van een recht traject van zand en sintels, met een lengte van doorgaans 100 tot 200 yards (92 tot 183 meter). Zij renden naar hun eigenaar of trainer, die aan het eind van het traject met een rag (lap) stond te zwaaien en te roepen. Eenmaal bij de finish aangekomen sprongen de whippets naar de lap en grepen die vast, waarna ze rond werden gezwaaid om hun snelheid op te vangen. De banen van de individuele whippets werden afgezet met touw, lappen stof of netten, om te voorkomen dat zij elkaar lastig vielen. Vaak droegen de whippets leren stoppers om de klauwtjes van hun voorpoten te beschermen, wanneer zij aan het eind van het sinteltraject afremden.

De whippet kreeg in deze tijd de bijnaam renpaard van de armen. De rag races waren met name in de periode 1880 – 1914 zeer populair. Zij werden gehouden op zaterdagen omdat de mijnwerkers dan hun wekelijkse halve dag vrij kregen. Zo’n 150 tot 300 whippets namen deel en dit trok duizenden toeschouwers. Er werd daarbij stevig gewed op de deelnemende honden.

Kleine whippets waren minder snel dan grote; teven sneller dan reuen. Er werd daarom gewerkt met handicaps; op basis van geslacht en gewicht of hoogte kregen whippets een of meer meters voorsprong op elkaar. Snelheid was bij deze sport het enige criterium dat belangrijk was; door Italiaanse windhondjes en Greyhounds in de fokkerij te betrekken kreeg de whippet een lichtere constructie, langere poten, een diepe borst die ruimte biedt aan hart en longen en de typische bespiering waaraan men een windhond herkent. De whippet woog in die tijd gemiddeld negen kilo en legde een traject van 200 yards (183 meter) af in ongeveer 12 seconden.

Whippet Straight Racing raakte door de eerste wereldoorlog (1914-1918) wat op de achtergrond in Engeland en verloor na de oorlog populariteit. Een reden hiervoor was de opkomst van de ovale renbanen ten behoeve van het racen met Greyhounds.

Toch is het Whippet Straight Racing nooit echt verdwenen. Wel maakten zandbanen plaats voor gras, de slippers maakten plaats voor starthokken, en degenen die aan het eind van de baan met een lap zwaaiden werden vervangen door een mechanisch voort getrokken kunsthaas.

 

 

 

De sport werd vanuit Engeland zelfs in Amerika, Canada en Australië geintroduceerd en in de kynologie erkend als officiële sport. Een Europees land waar Whippet Straight Racing sinds 1972 – dankzij het echtpaar Permo – zeer populair en ook officieel erkend is, is Zweden.

 

 

 

 

-Tijd en ruimte verdwijnen wanneer de whippet rent (Croxton Smith)

– Monique Post, Den Helder, 25 augustus 2015

 

 

 

 

 

Bronnen:

The Whippet or race dog (1904), van Freeman Lloyd
The Whippet, the Dog Anthology
Whippets (1964), van E. Fitch Daglish
How to raise and train a Whippet (1964), van Christine Cormany
The Whippet (1994), van Bo Bengtson
Arrianus, de lange jacht en lure coursing (2004), van Hawkins, Jansen en Waidman
Sight Hounds (2006), van Juliette Cunliffe